Analyse van het verschil tussen hardbaarheid en hardbaarheid van T10-staal en 20CrMnTi-staal vanuit het perspectief van het legeringsprincipe
Hardbaarheid is de maximale hardheid die kan worden verkregen wanneer staal wordt afgeschrikt. Over het algemeen hangt het voornamelijk af van het oververzadigde koolstofgehalte van martensiet. Hoe groter het oververzadigde koolstofgehalte, hoe hoger de hardheid na afschrikken. Hardbaarheid is het vermogen om martensiet te verkrijgen. Het hangt vooral af van de hoeveelheid legeringselementen. Over het algemeen geldt: hoe meer legeringselementen en soorten, hoe beter de hardbaarheid.
Omdat het koolstofgehalte van T10-staal ongeveer 1 procent is en dat van 20CrMnTi-staal ongeveer 0,2 procent, exclusief de invloed van een specifiek warmtebehandelingsproces, is het duidelijk dat T10-staal een hogere hardbaarheid heeft.
Bovendien, omdat T10-staal geen legeringselementen bevat, bevat 20CrMnTi-staal elementen Cr en Mn die de hardbaarheid zeer goed kunnen verbeteren. Exclusief de invloed van een specifiek warmtebehandelingsproces, is het duidelijk dat 20CrMnTi-staal een hogere hardbaarheid heeft.
